Sonaily aan het woord

Hoe kom je bij De Blauwe Vlinder terecht?

Voorheen werkte ik als verpleegkundige in de wijk. Ik ben daarna als zzp’er bij Madhu begonnen. Dat was denk ik in 2017. Toen deden we ook nog jongerenbegeleiding. Inmiddels ben ik al sinds 2021 in vaste loondienst als zorgcoördinator.

Wat maakt werken bij De Blauwe Vlinder leuker dan je vorige baan?
De doelgroep. Ja, mijn hart ligt echt bij de ouderen, bij de mensen met dementie. Ik krijg daar gewoon zoveel voldoening uit. Je hebt natuurlijk te maken met een kwetsbare doelgroep en je wilt gewoon dat het goed met hen gaat.

Wat is het precies in je werk dat het zulk leuk werk maakt?
Het werk is zo afwisselend, dat ik me gewoon nooit verveel. Ik doe zowel thuisbegeleiding als de dagbeleving. En je hebt met zoveel verschillende casussen te maken. Soms erg complexe. Waar de zorg dan vanuit andere instellingen stopt, gaan wij verder. We denken echt in mogelijkheden. Je ziet dan ook meteen dat iemand echt een ander persoon wordt doordat we de persoonlijke begeleiding kunnen bieden die er nodig is. Dan heb je het wel over maatwerk, maar zo geven we mensen een kans om toch te blijven functioneren in de samenleving. Dat maakt het werk bij De Blauwe Vlinder zo mooi.

Ik zie mijn werk ook gewoon niet als werk. Het is een soort (professionele) hobby voor me. Ik doe het echt voor die glimlach. Ik vind het belangrijk dat we een beetje lol samen hebben en gooi er graag wat humor in. Ik ben er graag voor hen. Ook als zij wat minder goed in hun vel zitten, en ik vind het ook belangrijk dat ze dit weten. En ja, als zij je dan weer bedanken voor de fijne dag, dan is mijn missie volbracht. Die waardering is zo betekenisvol.

Wat zou je je nieuwe collega willen meegeven?
Dat werken bij De Blauwe Vlinder echt maatwerk is. En daar moet je wel bij passen. Ik denk dat je bij ons past wanneer je in mogelijkheden kan blijven denken en geen uitdaging uit de weg gaat. Dat je ook op een respectvolle en gelijkwaardige manier gasten blijft benaderen.

Zijn er ook dingen lastig aan je werk?
Nou, lastig niet, want ik zie altijd alles als een uitdaging. Daar leer en groei ik van. Laatst was er bijvoorbeeld iemand, die is altijd heel zelfstandig geweest en die liep weg van de dagbeleving. Dat mag ook gewoon, we zijn geen gesloten instelling. We hebben een open deurbeleid, dus je mag mensen niet tegenhouden. Maar ik wist ook dat zij niet in Vlissingen woont, dus toen ben ik haar achternagelopen. Dat vond zij betuttelend en toen heb ik meer afstand genomen. Op een gegeven moment draaide zij zich weer om en toen ben ik haar tegemoet gelopen en toen zijn we aan de praat geraakt alsof we elkaar net op straat tegenkwamen. Ik heb haar toen een lift naar huis aangeboden en dat vond zij heel fijn. Op zulke momenten word je echt uitgedaagd. Je moet creatief zijn en snel schakelen in het belang en de veiligheid van de gast.

Is er nog iets dat je graag wilde vertellen?
Als iemand met dementie verward is, weet je eigenlijk nooit hoelang dat zal duren. Je bent daarom continu aan het nadenken over hoe je bepaalde situaties nu het beste kunt aanpakken. En we brainstormen als team hier ook vaak over. We kennen onze gasten goed en we kijken dan ook echt naar wat iedere individu nodig heeft. Dat is toch wel waar De Blauwe Vlinder voor staat: de gast blijven zien en niet zijn ziektebeeld.